اگر کسی در تولید بکوشد و در مصرف قناعت کند، مصداق «حَبَّبَ إِلَیْکُمُ الإِیمَانَ» می‌شود. می‌دانید که حجاز و مدینه، سرزمینی کم‌آب است. حضرت امیر علیه‌السلام بارها می‌آمد، کلنگ برمی‌داشت و کندوکاو می‌کرد که چاهی بِکَند تا آب دربیاید؛ ولی آبی پیدا نمی‌شد.

یک روز در حالی که خسته بودند، آمدند، کلنگ برداشتند، کندوکاو کردند و سنگی را کنار زدند، ناگهان چشمه آب جوشید. باغبانِ حضرت می‌گوید: دیدم از یک طرف چشمه می‌جوشد و از طرفی وجود مبارک حضرت دارد صیغه وقف را جاری می‌کند. امام فرمود: «هذه صدقة» این عمل لله است؛ مصداق «نعم المال الصالح للرجل الصالح»  است. آدم باید هرچه انجام می‌دهد به همراه خود ببرد. چنین آدمی عاقل است؛ گاهی زمین را می‌برد؛ گاهی خانه را می‌برد؛ گاهی مغازه را می‌برد و گاه آنچه برای خدمت به دیگران و «لله» ساخته را به همراه می‌برد.

برگرفته از بیانات آیت الله علامه جوادی آملی